საპატრიარქოს მაღაზიათა ქსელი

სათაო ოფისი და საწყობები:

ლესელიძის ქ. 17

790 92 27 27

ფილიალები:

ლესელიძის ქ. 27

(2) 92 28 17

მარჯანიშვილის ქ. 35

(2) 95 57 03

პეკინის გამზ. 5

790 92 28 28

ბიბლია

გამომცემლობა „ალილომ“ გამოსცა „ბიბლია“ ედიშერ ჭეშლიძის რედაქციით. გამოცემა სრულად მოიცავს წმინდა წერილის კანონიკურ წიგნებს; შედგენილია ძველი ქართული ხელნაწრების მიხედვით, ბერძნული და სხვაენოვანი ტექსტების გათვალისწინებით.

წმინდა მღვდელმთავარ ნიკოლოზის სახელობის საქველმოქმედო ფონდის
შრომები

წმინდა მღვდელმთავარ ნიკოლოზის სახელობის საქველმოქმედო ფონდის მოღვაწეობის ერთ-ერთი უმნიშვნელოვანესი მიმართულება ქრისტიანული ლიტერატურის გავრცელებაა.

წიგნები და სტატიები, რომლის სხვადასხვა ენებზე თარგმნა ფონდმა თავის უმნიშვნელოვანეს ამოცანად მიიჩნია, არის ის საკითხები, რომლებიც თავისუფლად შეიძება გაერთიანდეს საერთო სათაურით: „ქრისტიანობა და თანამედროვეობა“.

აღნიშნული სტატიები წმინდა მღვდელმთავარ ნიკოლოზის სახელობის საქველმოქმედო ფონდისა და საპატრიარქოს გამომცემლობა „ალილოს“ თანამშრომლობით მომზადდა და განთავსდება ქართულ ინტერნეტ-სივრცეში, ასევე დაიბეჭდება ცალკეულ რელიგიურ პერიოდულ გამოცემებში.

≡ კლასიკური (ბერძნული და ლათინური) ენების მნიშვნელობა სასულიერო განათლებისთვის

≡ კლასიკური ენები XX საუკუნის მეორე ნახევრის სასულიერო სასწავლებლებში და მათი სწავლების თანამედროვე პერსპექტივები

≡ მართლმადიდებლური საღვთისმეტყველო ენასა და ენის ღვთისმეტყველების შესახებ

≡ ღვთისმეტყველებისა და ფილოლოგიის თანამეგობრობის შესახებ

≡ ქრისტიანული სახელების შესახებ

≡ სწავლება ეკლესიის შესახებ: ლინგვო-კულტუროლოგიური ასპეკტი

≡ „ბერძნული“ და „ლათინური“ საწყისების შესახებ ვ. ს. სოლოვიოვის თეოკრატიულ პროექტში

≡ მღვდელ-მონაზონი მიქაელი (ჩეპელი) სტატიების კრებული

ცოდვების ხე

მღვდელ-მონაზონი მიხეილი (ჩეპელი)

იყო ერთი ბიჭი - სერიოჟა. ცისფერთვალა, ოქროსკულულებიანი, გაიღიმებდა და ირგვლივ ყველას ახარებდა. მშობლები სულსაც არ იშურებდნენ მისთვის და არაფერს უშლიდნენ. მეზობელი ძია ვასია ამის გამო ხშირად საყვედურობდა კიდეც მათ: „ბიჭს გააფუჭებთ! ყველაფრის ნებას რომ აძლევთ, ეს სიყვარული ხომ არ გგონიათ?! მისგან უსულგულო ხე დადგება.“

მაგრამ სერიოჟას მშობლები ყურს არ უგდებდნენ: დარწმუნებულები იყვნენ, რომ მათი შვილი ყველას სჯობდა! არადა, ამ გარეგნულად ყველასთვის მოსაწონმა ბიჭმა მაშინ, როცა ვერავინ ხედავდა, ათასგვარი საძაგლობის ჩადენა დაიწყო: ხან ძაღლს აბრაზებდა, ხან კატას კუდით ითრევდა, ხან საჭმელში ქვებს ურევდა. შემდეგ გუნება-განწყობაც ცვალებადი გაუხდა. როდესაც მიხვდა, რომ მშობლებს ყველაფრისმიუხედავად ეყვარებოდათ იგი, უკვე აღარც მათ გულისტკენას ერიდებოდა და ჭირვეულობდა კიდეც.

რაც უფრო იზრდებოდა სერიოჟა, მით უფრო ცუდად მიდიოდა მისი საქმე. სხვისი ტკივილი გულზე არ ეკარებოდა, მხოლოდ საკუთარ თავზე ზრუნავდა, უნდოდა, ყველაფერი რასაც კი ისურვებდა, მაშინათვე მიეღო. თუმცა ჯერჯერობით მაინც ყველას უყვარდა იგი. მარტო ძია ვასია ეუბნებოდა მის მშობლებს: „თავშისახლელი გაგიხდებათ ეს ხისგულა ბიჭი!“

და აი ერთხელ სერგეი ავად გახდა. ძველებური სილაღე დაკარგა და გართობის ძალა აღარ შერჩა. რამდენმა ექიმმა ინახულა და შედეგად - არაფერი! მაშინ მშობლებმა მოძღვარი მოუყვანეს. თვითონ განსაკუთრებულად მორწმუნეები არც არასოდეს ყოფილან, მაგრამ რას არ იზამ, საყვარელ ადამიანს რომ უშველო?! თანაც ჩვილობაში ბავშვი მონათლეს და მაშინ უთხრეს კიდეც ეკლესიაში, რომ ამიერიდან მათ ბიჭს მფარველი ანგელოზი ეყოლებოდა. ერთი ეგაა, რომ მთელი სიმძიმე სწორედ ანგელოზს დააწვა, ეშმაკები კი წლიდან წლამდე სერგეის გარშემო მრავლდებოდნენ და მას უკვე თავისიანად თვლიდნენ.

ბერ-მოძღვარი სნეულ სერიოჟასთან საჩუქრებით მივიდა: ჯვარი მიუტანა, ხატი, ნაკურთხი წყალი და წიგნი - „ახალი აღთქმა“ რომ ეწოდება. წამლის ნაცვლად კი დილა-საღამოს ლოცვების კითხვა დაავალა. მფარველი ანგელოზი ხარობდა, ეშმაკები კი უკამყოფილოები იჩხვლიტებოდნენ. როგორც კი მღვდელი წავიდა, ყმაწვილმა მშობლებს დაუწყო ლანძღვა, მოძღვარი რისთვის მომიყვანეთო?! „ჯობდა ჯადოქარი მოგეყვანათ, ის ნამდვილად მომარჩენდა!“ ამის თქმა ვერ მოასწრო და უარესად შეიქმნა. მისმა სულმა სხეული დატოვა და ღვთის წინაშე აღმოჩნდა.

ღმერთი კი თითქოს ვერ ცნობს მას და ამბობს: „ის სხვა ბიჭი იყო, მე რომ მგავდა!“ - ამას იმისთვის ამბობს, რომ სერიოჟა დაფიქრდეს და შერცხვეს. მაგრამ ყმაწვილს უკვე დიდი ხნის წინ დავიწყებია სირცხვილის გრძნობა. ეშმაკები მაშინათვე აყვირდნენ: „ის ჩვენია, ჩვენი!..“ „ჰოდა, რაკი თქვენია, მაშ წაიყვანეთ!“ - მიუგო მათ ღმერთმა, სულს კი უბრძანა, სხეულს დაბრუნებოდა. სურდა, სერიოჟასთვის დაფიქრების და გამოსწორების შესაძლებლობა მიეცა. რადგანაც ასეა: ვიდრე სული სხეულს საბოლოოდ დატოვებს, ადამიანს ყოველთვის აქვს გადარჩენის შესაძლებლობა.

სერიოჟამ იფიქრა, ეშმაკების წყალობით დავუბრუნდი სიცოცხლესო და გადაწყვიტა, რომ აზრებით დაკავშირებოდა, რათა თუკი განიკურნებოდა, თაყვანი ეცა მათთვის. მათაც სწორედ ეს უნდოდათ; ამას დიდი ხანია ელოდნენ: ასე ხომ ერთდროულად დაეუფლებოდნენ მთელ მის გრძნობებსა და გონებას.

ბერ-მოძღვარმა გაიგო, რომ ნათლული მომჯობინდა. მასთან მივიდა, მაგრამ სერგეიმ ჯვარი დაამტვრია, ხატთან ერთად სახეში მიაყარა, წყალი დაღვარა და წიგნი დახია. „აქედან მომწყდი, გაეთრიე, წყეულო მღვდელო!“

მოულოდნელად მღვდელი ღრუბელივით გაუჩინარდა, მასთან ერთად შეურაცხყოფილი სიწმინდეები - ისე რომ მიწამდე არ მიუღწევიათ - თეთრ მტრედებად იქცნენ. ყმაწვილმა კი მათ ნაცვლად მეფისტოფელის გამოსახულება დადგა თაროზე. მფარველი ანგელოზი ატირებული გაშორდა მას.

ეშმაკები ხომ დაპირდნენ სერგეის, რომ მათდამი ამგვარი მორჩილების სანაცვლოდ ჯანმრთელობას დაუბრუნებდნენ. და მართლაც მასზე ჯადოქრობას შეუდგნენ. მანაც სიმხნევე და უჩვეულო ძალა იგრძნო. შემდეგ კი მისი სხეული ტანმაღალ ხედ იქცა. მწვანე, ლორთქო ფოთლები გამოესხა. ირგვლივ ყველა შეჰხარის და მისი ყურებით ვერ ძღება, მარტო მის სილამაზესა და სინორჩეზე ლაპარაკობენ. კიდევ უფრო გაილაღა სერიოჟამ, აი, ხედ რომ იქცა, ამას კი ვერ ამჩნევს.

ხე ლამაზი კია, მაგრამ ისეთი სიტყვები ამოსდის, მოსმენა არ მოგინდება. სიტყვები კი არა, მხოლოდ და მხოლოდ მკრეხელობაა! ანდა - კრულება და წყევლა; თანაც, გამუდმებით ღმერთს ახსენებს. არადა, საქმეები თითქოს ცუდად არ მისდის: იშოვა სუფთა სამუშაო, თანაც ისე, რომ მხოლოდ შაბათ-კვირას მუშაობს, დანარჩენ დროს კი ისვენებს.

გაუჩნდნენ მეგობრები - ისეთები, რომ ვერ გაარკვევ, კაცები არიან თუ ქალები, დობილებიც - შესაფერისნი და ყველანი თითქოს შეესისხლხორცნენ სერგეის. მათ სახელები იყო: ამპარტავნება, სიზარმაცე, ძღომა, უწმინდურობა, სიხარბე, ქურდობა, ტყუილი და კიდევ მრავალი ამისთანა რამ. თითოეული მათგანი მისგან სხვადასხვაგვარ უმსგავსოებას ითხოვდა.

ყმაწვილმა მშობლები გააძევა და თვითონ მათ სახლში დაბინავდა. აი, გვერდში ამოსდგომია ამპარტავნება, თვითონ კი სიგარეტს აბოლებს და თავისი „გმირობებით“ იქადის. ამ დროს ძია ვასიამ ჩაიარა, რომელიც ბავშვობიდან სრულ სიმართლეს მიახლიდა ხოლმე პირში სერგეის. ამპარტავნება ეუბნება ყმაწვილს: „ნუთუ ამას მოითმენ?“ „არც მოვითმენ!“ - პასუხობს იგი. უნდა დაარტყას მეზობელს! კაცი ძირს ვარდება - თანაც მარცხიანად - თავში ქვა ხვდება. რომ მივიდნენ და დახედეს, ნახეს, რომ უკვე მკვდარი იყო. აქ სიცრუემ მიუსწრო: „ნათესავები არავინ ჰყავს და აქ დაგდებულს ხომ არ დავტოვებთ? - ეუბნება იგი - გვამის დამალვაა საჭირო, თანაც მეორე მეზობლის ფარდულში.“ - ასეც მოიქცნენ. ფარდულში კი ახალი მოტოციკლი იდგა. სერგეის ის მეტისმეტად მოეწონა. მან უწმინდურობას დაუძახა, რომ ვიდრე ვინმე დაინახავდა, მოტოციკლის თავის სახლში გადატანაში მიეხმარებინა. ფარდულში უწმინდურებასთან ერთად მარტო რომ აღმოჩნდა, მოულოდნელად ყმაწვილს მოეწონა იგი. „მერე რა, რომ მისი ქმრის - ლოთობის მეგობარი ვარ?! - გაიფიქრა მან - ის ხომ მაინც ვერაფერს გაიგებს!“ - და კოცნა დაუწყო, ის კი არ შეწინააღმდეგებია. არც მოტოციკლის წაღება დაავიწყდა.

სერიოჟამ მეგობრებს ჰკითხა რჩევა, თუ როგორ გაქცეოდა პასუხისმგებლობას ისე, რომ არც მოტოციკლი დაებრუნებინა. მათ კი ერთხმად უპასუხეს: „ადექი და პოლიციაში შენს იმ მეზობელზე შეიტანე განცხადება, ვისგანაც მოტოციკლი წამოიღე! გვამი ხომ მის ფარდულშიაო!“ ასეც მოიქცა. უდანაშაულო დააპატიმრეს. დამნაშავე კი გახარებულია!

ამ ამბის აღნიშვნა დაიწყეს. სერგეი კი უკვე უწმინდურობას კი არა, სიზარმაცეს უყურებს: „მერე რა, რომ მისი ქმარი - ძღომა უზის გვერდით?! ის ახლა ჭამითაა გართული და ვერაფერს ამჩნევს.“ თანაც ამას ფიქრობს სერიოჟა: „რა იღბლიანი აღმოჩნდა ჩემი არჩევანი - ეშმაკებთან დაკავშირებით, ყველაფერი შემრჩა და ყველაფერი გამომდის.“ მეგობრებმა ამ დღეს სერგეისთან ერთად დროებით კი მოილხინეს, მაგრამ შემდეგ უთხრეს: „ისე დაგიახლოვდით, რომ უშენოდ ცხოვრება საერთოდ აღარ გვინდა!“ ისინი ხეს ფუღუროებში შეუძვრნენ და ღრღნა დაუწყეს, თან ისე, რომ ერთმანეთს ასწრებდნენ. სერიოჟას საშინელი ტკივილები სტანჯავს, რა ქნას არ იცის. არადა ფუღუროებში ბოლოს გველები გამოჩნდნენ. ამ საშინელ ხეს უკვე ცუდი სახელი გაუვარდა. გველები მისი ფუღუროებიდან გამოძვრებოდნენ ხოლმე და გამვლელებს გესლავდნენ. ყმაწვილი კი ჯერაც ვერ მიმხვდარიყო, რომ ხედ იქცა და ფიქრობდა: „რა მემართება? რატომაა, რომ ახლა ყველა მერიდება? ნუთუ მეზობლის ამბავი გაიგეს? ანდა იქნებ მშობლების გამოა?!“ მაშინ ის ბერ-მოძღვარი გაახსენდა, ოდესღაც რომ გააწყრო და ფიქრობს: „ახლა რომ ის აქ იყოს, ნამდვილად დამეხმარებოდა!“ არადა, აი ისიც! სულ ახლოს ჩაუარა.

მეგობრებმა ბერი რომ დაინახეს, უფრო ღრმად შეუძვრნენ სერგეის, ცხოვრებაში ასეთი ტკივილი მას არასოდეს განუცდია! მაგრამ ამ ტკივილმა გამოაფხიზლა იგი: დაინახა, თუ რად გადაიქცა, გაახსენდა თავისი საშინელი საქმეები. სიმწარე იგრძნო, მაგრამ ყმაწვილმა შეძლო, რომ ვიდრე დახმარებას შეევედრებოდა, მანამდე პატიება ეთხოვა ბერისთვის. „მე რას მთხოვ?! უფალს და შენს მფარველ ანგელოზს სთხოვე პატიება! მთავარი კი ისაა, რომ აღიარო, რაც ჩაიდინე. მეზობლებისა და მშობლებისაგანაც გამოითხოვე მიტევება.“ - ეუბნება მას ბერი. ცხოვრებაში პირველად ილოცა ცრემლით სერიოჟამ. და მაშინათვე მფარველი ანგელოზი მის გვერდით გაჩნდა. მოეხვია თავის სამეურვეოს. სერიოჟა ტირის: „უკვე ძალიან დაგვიანებულია!“ ბერი კი მკაცრად ეუბნება: „სინანული არასოდესაა გვიან! მაგრამ მხოლოდ პატიების თხოვნა საკმარისი არ არის. შენში მცხოვრებმა უამრავმა გველმა ძალიან ბევრ ადამიანს ავნო. მათი განადგურების მხოლოდ ერთი შესაძლებლობა არსებობს: შენ თავად უნდა სთხოვო უფალს, რომ ცეცხლით გამობუგოს ისინი შენი არსებიდან. თუმცა, გაფრთხილებ, რომ მათთან ერთად დაიწვები.“

ატირდა სერგეი... მაგრამ აბა ასეთი სიცოცხლე რა სიცოცხლეა?! განსაკუთრებით მას შემდეგ, რაც მან ნახა, სიცოცხლე უკვე სიკვდილზე მწარედ ეჩვენებოდა. ილოცა უფლის წინაშე და მაშინათვე თავს დამტყდარმა მეხმა დაფერფლა ხე. მასთან ერთად კი მისი ბინადარი - ყველა გველი. დასანანი მხოლოდ ისაა, რომ მეგობრებმა გაქცევა მოასწრეს, იმდენად საძაგლები იყვნენ ყველანი, რომ უბრალო მეხს მათი განადგურება არ შეეძლო. ისინი ჩვეულებრივი გველები არ გეგონოთ! წავიდნენ და ახალ სამოსახლოს დაუწყეს ძებნა - დამოუკიდებლად ცხოვრება მათ უკვე აღარ შეეძლოთ; პარაზიტულად თავის გატანას მხოლოდ სხვების ხარჯზე ახერხებდნენ.

მფარველმა ანგელოზმა ჰკითხა ღმერთს: „ასე როგორ იქნება? როგორც იქნა მოინანია სერგეიმ და მაშინვე მოკვდა, განა ეს სამართალია?!“ ღმერთმა არ უპასუხა... მაგრამ ანგელოზი ხედავს, რომ გვერდით ულამაზესი ყმაწვილი უდგას, რომელშიც მან დიდი გაჭირვებით ამოიცნო თავისი სამეურვეო. იგი ზეციურ პალატიდან ეძახდა: „მე ძია ვასიამაც კი მაპატია“! სიხარულით ამცნო მან ანგელოზს.

სერგეის მშობლებმა გაიხსენეს, რომ შვილი მათთანაც მივიდა მაშინ, როცა თავად ძილ-ბურანში იმყოფებოდნენ და პატიება სთხოვა. ამის შემდეგ პოლიციაში აღიარა ყველაფერი - მეზობლის ცილისწამებასთან დაკავშირებით და მეყსეულად დაკარგა გონება. პოლიციელმა, რომელიც გამოცდილი კაცი აღმოჩნდა, დახედა თუ არა, მაშინვე თქვა: „ყმაწვილს დიდი დღე არ უწერია, სასამართლომდე ვერ მიაღწევს და ამიტომ საავადმყოფოში გადავიყვანოთო!“ მაგრამ მის მეგობრებთან კი გაგზავნა ოპერატიული ჯგუფი. აღმოჩნდა, რომ მათი კვალი უკვე წინა დღეს გამქრალიყო: როგორც კი დაინახეს, რომ ყმაწვილი ვიღაც უცნაურ ღვთისმსახურს ტირილით ელაპარაკებოდა, მიხვდნენ, რომ მან თავი დააღწია მათ გავლენას და დანაშაულის აღიარებას აპირებდა, ამიტომაც სხვაგან გადაინაცვლეს. მათზე ძებნა გამოცხადდა, მაგრამ - უშედეგოდ. სერგეი მალე საავადმყოფოში - კიბოთი გარდაიცვალა. სნეულებამ ბოლო ორი დღის განმავლობაში მთელი ორგანიზმი მოიცვა და ჰალუცინაციებით იტანჯებოდა.

აქ მოულოდნელად მისმა მშობლებმა თავიანთი გარდაცვლილი შვილი ნათლით მოსილი დაინახეს - ისეთი, ცხოვრებაში რომ არასოდეს ყოფილა - და მშვიდობა და მყუდროება დამკვიდრდა მათ გულებში.

საპატრიარქოს გამომცემლობაში „ალილო“ „წმინდა ნიკოლოზის სახელობის ფონდთან" თანამშრომლობით ითარგმნა პროფესორ ალექსი ფედოტოვის მოთხრობა „სემირამიდა.“ ფონდის მესვეურთა თხვონით და ნებართვით წიგნს, რომელიც ცოტა ხნის წინ გამოიცა განვათავსებთ „ალილოს“ ვებ გვერდზე

წმინდანები ,, ტანჯვითა და გუემითა განიცადნეს; მერმე კუალად ბორკილებითა და საპყრობილებითა; ქვითა განიტვინნეს; განიხერხნეს; განიცადნეს; სიკუდილითა მახვილისათა მოსწყდეს; იქცეოდეს ხალენებითა და თხის ტყავებითა ნაკლულევანნი, ჭირვეულნი, ძვირ-ხილულნი, რომელთა ღირსვე არა იყო სოფელი ესე, უდაბნოთა ზედა შეცთომილნი, მთათა და ქუაბთა შინა და ხურელთა ქუეყანისათა“ (ებრ. 11:35-38). და ყოველივე ამის გვერდით განა ვინ არის სემირამიდა? განა ისეთი რა მოიმოქმედა? განა რით გაახარა ღმერთი? განა ნებით მოითმინა განსაცდელი? და ასეც რომ ყოფილყო, განა ღვთისათვის მოითმინა? ცხადია - არა! მაშ, რად აღმოჩნდა ასე სულისშემძვრელი მისი ამბავი? რად აგვიჩუყა გული მისმა გულუბრყვილო სიყვარულმა და მინდობამ იმ უდიდესი წმინდანისადმი - მთელი ქვეყნიერება რომ ეთაყვანება? ალბათ პირველ რიგში იმის გამო, რომ მისი ამბის ყველა წამკითხველი სემირამიდაში საკუთარ თავს ხედავს.

სამწუხაროდ, ადამიანთა მოდგმის ის ნაწილიც კი, ვინც თავს ქრისტიანად თვლის, სულ უფრო და უფრო შორდება ქრისტეს; ჩვენ უფრო და უფრო ნაკლებად ვბაძავთ იმ ადამიანებს, ვისაც ლოცვისას შუამდგომლობას ვთხოვთ ხოლმე. ჩვენ გვიყვარს იოანე ოქროპირი, მაგრამ სად ჩვენი და სად მისი ცხოვრება?! ჩვენ აღგვაფრთოვანებს წმინდა გიორგი, მაგრამ სად მისი და სად ჩვენი ღვაწლი?! ჩვენ გვაოცებს მაქსიმე აღმსარებელი, მაგრამ სად მისი და სად ჩვენი გონების სიღრმე?!

სემირამიდა კი თუმცა ჩვეულებრივი ადამიანი იყო, სიცოცხლის ბოლოს მაინც შეძლო ღმერთს შერიგებოდა; ჩვენი მსგავსი ტკივილები აშფოთებდა და ღმერთთან მაინც დამშივდებული წავიდა; და რაც მთავარია, მასაც ჩვენსავით უყვარდა წმინდა ნიკოლოზი; ალბათ რამდენია ჩვენსავით უბრალო ქრისტიანი, ვინც სემირამიდასავით იტყვის, რომ წმინდა ნიკოლოზთან განსაკუთრებულ სიახლოვეს გრძნობს, რადგანაც იგი ძალიან უბრალო იყო; რადგანაც მან ნიკეის კრებზე ვერ მოითმინა და და ხელი შემოჰკრა მწვალებელს... არადა, ხომ შეიძლება, სწორედ იმისთვის შემოჰკრა, რომ ჩვენთვის უნდოდა ეთქვა: ნუ გეშინიათ, მე და თქვენ ერთი ბუნებისანი ვართ; სასოს ნუ წარიკვეთთ, ღმერთი მოწყალეა და ყველანი ერთად გადავრჩებითო.

იქნებ სემირამიდა იმიტომ არის ჩვენთვის ახლობელი, რომ მან შეძლო, ასე დაახლოებოდა იმ ადამიანს, ვინც ჩვილობიდანვე მისგან სრულიად განსხვავებული ცხოვრება აირჩია. ისე დაახლოებოდა, რომ „ნიკალაშკა“ ეწოდებინა მისთვის და მღვდელმთავარს ეს სულაც არ სწყენოდა.

ვხედავთ: ქალმა, რომელმაც მთელი ცხოვრების განმავლობაში თითქის ყველა ადამიანური ღირსება დაკარგა, ორი რამ მთავარი - სინანული და სიყვარული შეინარჩუნა.

იქნებ გადარჩა სემირამიდა!.. ღმერთმა ქნას!
ეს ხომ დიდი იმედია ჩვენთვის!
თინათინ გოგოჩაშვილი
სემირამიდა

"აღდგომა" საგამომცემლო სერია - "რჯული ქრისტესი"

გამომცემლობა „ალილო“ გთავაზობთ ახალ ორტომეულს საგამომცემლო სერიიდან „რჯული ქრისტესი“ აღნიშნული კრებულები დიდ საეკლესიო დღესასწაულებს ეძღვნება; მასალებს, რომლებიც საუკუნეების განმავლობაში გროვდებოდა ქართულ ეკლესიაში და საზოგადო ღვთისმსახურებაში მონაწილე მრევლისთვის იყო განკუთვნილი.
დღეისათვის სერიის უკვე 4 წიგნია გამოსული, „სულთმოფენობა“, „მარიამობა“, „შობა“ - ორტომეული და ახალა უკვე „აღდგომა“ - ორტომეული.
თითოეულ კრებულში თავმოყრილია: სადღესასწაულო მოვლენის საღვთისმეტყველო განმარტება; დღესასწაულის საკითხავები წმინდა წერილიდან წმინდა მამათა კომენტარებთან ერთად; დღესასწაულის იკონოგრაფიის (ხატის) განმარტება და ფერადი ილუსტრაციები; ძველ ხელნაწერებში შემონახული ქადაგებები და ის საგალობლები, რომელთაც დღესაც აღავლენენ ტაძრებში და ისინიც, რომლებიც საუკუნეების წინ გამოიყენებოდა ღვთისმსახურებაში;

ფსალმუნნი - ტყავის ყდით, ოქროთი მოვარაყებული

კიდევ ერთი გამოცემა სატაძრო და კერძო ღვთისმსახურებისთვის! „ალილოს“ მიერ ახლადგამოცემული „ფსალმუნნი“ უკვე ქსელშია. წიგნი არის მაღალი პოლიგრაფიული ხარისხის, ტყავის ყდით და ოქროთი მოვარაყებული ფურცლებით. ხშირი მოხმარების პირობებში,  ყდისა და ფურცლის მაღალი პოლიგრაფიული ხარისხი წიგნის გამძლეობას განაპირობებს. ახალი გამოცემის ტექსტი კიდევ ერთხელ გასწორდა ძველი ქართულის ენობრივი ნორმების მიხედვით - შეცდომების სრული გამორიცხვის მიზნით.

სულიერი მეგზური

გამომცემლობა „ალილო“ გთავაზობთ კიდევ ერთ მაღალპოლიგრაფიულ გამოცემას ტყავის ყდით და ოქროს მოვარაყებით, ამჯერად ეს არის წიგნი „სულიერი მეგზური“, წიგნში თავმოყრილია ამონარიდები საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქის, ილია II ქადაგებებიდან, რომლებიც თემატურად არის დალაგებული. ეს წიგნი უკვე ორი წელია გამოცემულია და დიდი პოპულარობით სარგებლობს „ალილოს“ მაღაზიათა ქსელში, ახალი გამოცემა არის ადრე გამოცემული „სულიერი მეგზურის“ შევსებული ვერსია (ტექსტი თითქმის გაორმაგებულია). აღნიშნული გამოცემა საქართველოს კათოლიკოს პატრიარქის იუბილესადმია მიძღვნილი.

გამომცემლობა „ალილო“ აგრძელებს წიგნების სერიას „სიკეთისმოყვარეობა“(ევერგეტინოსი)

წმინდა ნიკოლოზი და სემირამიდა

ევერგეტინოსი არის წმინდა მამათა ანთოლოგია - ღვთივსულიერი გამონათქვამები და სწავლანი ღმერთშემოსილი მამების შრომებიდან, გამორჩეული და ერთ კრებულად შედგენილი კონსტანტინოპოლის ევერგეტიდის (კეთილმოღვაწის) ღვთისმშობლის მონასტრის ბერის, პავლე ევერგეტიდელის (მე11 ს.) მიერ.

 

კრებულის შედგენისას წმინდა პავლე მიზნად ისახავდა მოემზადებინა სულიერ მანკიერებებთან ბრძოლის ზუსტი და ზედმიწევნითი სახელმძღვანელო. ეს წიგნი XVIII საუკუნეში ათონის წმინდა მთაზე კუტლუმუშის მონასტერში აღმოაჩინა ღირსმა მამამ ნიკოდიმოს მთწმინდელმა - გაასწორა გადამწერების უნებლიე შეცდომები და დაურთო სულიერად მნიშვნელოვანი წინასიტყვაობა.

ევერგეტინოსი პირველად ბერძნულ ენაზე გამოიცა ვენეციაში, 1783 წელს, რუსეთში ეს წიგნი 2008 წელს გამოიცა პირველად.

რადგან ვნებებთან ბრძოლა და სულის ცხონების მიღწევის საშუალებები ერთი და იგივეა როგორც მონაზვნების, ისე ერისკაცებისთვისაც, ამიტომ ეს წიგნი ყველასათვის სასარგებლოა, ვისაც კი ესმის ქრისტიანობა, როგორც ბრძოლა და ღვაწლი ცათა სასუფევლის დასამკვიდრებლად.

გამომცემლობა „ალილო“ გთავაზობთ „სიკეთისმოყვარეობის“ მესამე ტომის პირველ წიგნს, რომელიც ადრე გამოცემულ წიგნებთან ერთად შეგიძლიათ შეიძინოთ მაღაზიათა ქსელში „ალილო“.

"ფსალმუნნი" და "ლოცვანი"

გამომცემლობა ალილო გთავაზობთ „ფსალმუნისა“ და „ლოცვანის“ ახალ, პოლიგრაფიულად და ტექსტობრივად განახლებულ გამოცემას. დანიშნულებიდან გამომდინარე, მნიშვნელოვანია ის ფაქტი, რომ წიგნები ტყავის ყდაშია ჩასმული და მაღალი ხარისხის ქაღალდზეა დასტამბული.

"შობა", საგამომცემლო სერია - "რჯული ქრისტესი"

გამომცემლობა„ალილო“ გთავაზობთ ახალ კრებულს „შობა.“ ორტომეული წარმოადგენს კიდევ ერთ გამოცემას მკითხველისათვის კარგად ცნობილი პროექტის სერიიდან „რჯული ქრისტესი. “ წიგნის დიზაინი - საგანგებოდ დაწერილი ხატებით - ეკუთვნის შემდგენელსა და რედაქტორს, ხატმწერ თეა ინწკირველს. კრებულებში ტრადიციულად შესულია უძველესი, დღემდე გამოუქვეყნებელი საღთისმსახურო ტექსტები (რომელთა ჩართვა შესაძლებელია შობის საღვთისმსახურო განგებაში); ასევე წერილები შობასთან დაკავშირებული ძველი და ახალი აღთქმის საკითხავების, დღესასწაულის შინაარსის და იკონოგრაფიის განმარტებით.
„შობის“ ორტომეულად გამოსვლა განპირობებულია წყარობში მოძიებული მასალის სიმრავლით.